درباره خواب مناسب چه میدانیم
در دنیای پرشتاب امروز، خواب به یکی از چالشبرانگیزترین جنبههای زندگی تبدیل شدهاست. بسیاری از ما با اضطراب و نگرانی درباره کیفیت و کمیت خواب خود دست و پنجه نرم میکنیم اما آیا همه آنچه درباره خواب میدانیم، صحیح است؟
در دنیای پرشتاب امروز، خواب به یکی از چالشبرانگیزترین جنبههای زندگی تبدیل شدهاست. بسیاری از ما با اضطراب و نگرانی درباره کیفیت و کمیت خواب خود دست و پنجه نرم میکنیم اما آیا همه آنچه درباره خواب میدانیم، صحیح است؟
به گزارش یاهو نیوز، پروفسور راسل فاستر، مدیر موسسه علوم اعصاب خواب دانشگاه آکسفورد، در مقالهای جدید، باورهای رایج درباره خواب را به چالش کشیدهاست.
فاستر، نویسنده کتاب «زمان زندگی، علم جدید ساعت بدن و چگونگی تحول خواب و سلامتی شما»، بر این باور است که بسیاری از تصورات ما درباره خواب اشتباه است.
یک اندازه خواب برای همه مناسب نیست
فاستر با تاکید بر اینکه خواب مانند سایز کفش است و نمیتوان یک الگوی واحد برای همه در نظر گرفت، گفت خواب به جنبهای از زندگی تبدیل شده که باعث اضطراب میشود و توصیههای رایج درباره خواب اغلب شبیه دستورهای خشک و غیرقابل انعطاف هستند.
اضطراب خواب، پدیدهای نوظهور
استاد دانشگاه آکسفورد به پدیدهای به نام «اضطراب خواب» اشاره کرد و با تاکید بر این که در این حالت، افراد نگران نخوابیدن یا خواب ماندن هستند، گفت: «این نگرانی خود باعث بدتر شدن کیفیت خواب و افزایش اضطراب میشود.»
به گفته فاستر، اپلیکیشنهای بررسی خواب و ردیابها این اضطراب را تشدید میکنند.
چقدر باید بخوابیم؟
فاستر در پاسخ به این سوال که هر کس چقدر باید بخوابد، گفت اگرچه اکثر بزرگسالان بین هفت تا ۹ ساعت میخوابند اما برخی افراد کاملا سالم ممکن است به کمتر یا بیشتر از این مقدار نیاز داشته باشند.
به گفته او، برای تشخیص کافی بودن خواب، باید معیارهایی چون توانایی عملکرد مطلوب در طول روز و عدم نیاز به کافئین یا چرت زدن را بررسی کرد.
بیدار شدن در طول شب
فاستر با اشاره به این باور رایج که بیدار شدن در شب مشکلساز است، گفت اگرچه عموما تصور میشود یک دوره خواب پیوسته و بدون وقفه موسوم به «خواب تکفازی» طبیعی است، اما این الگو برای بسیاری از مردم صدق نمیکند.
به گفته او در واقع، خواب میتواند به صورت دو مرحلهای (خواب دوفازی) یا حتی چند مرحلهای (خواب چندفازی) رخ دهد که با دورههای کوتاه بیداری از هم جدا میشوند.
این نوع چرخههای خواب در حقیقت الگوی خواب اجدادی انسان محسوب میشوند و امروزه نیز در جوامعی که از نور مصنوعی استفاده نمیکنند، مشاهده میشود.
نکته حائز اهمیت این است که اگر شب هنگام از خواب بیدار شویم، نباید نگران باشیم، چون اگر وقت خود را صرف استفاده از رسانههای اجتماعی نکنیم به احتمال زیاد دوباره به خواب خواهیم رفت.
تفاوتهای فردی در الگوی خواب
فاستر تاکید کرد که انواع عادات خواب (صبحگاهی، عصرگاهی و مواقع دیگر) با افزایش سن انسان تغییر میکند.
به گفته او، عادات خواب ما به ژنها، سن و زمان در معرض نور قرار گرفتن بستگی دارد و نباید آن را نادیده گرفت.
تکنولوژی و خواب
فاستر با اشاره به نگرانیهای مربوط به استفاده از دستگاههای الکترونیکی قبل از خواب گفت مطالعات نشان دادهاند تاثیر این دستگاهها بر خواب کمتر از آن چیزی است که تصور میشود؛ به خصوص اگر افراد در طول روز در معرض نور کافی قرار گرفته باشند.
توصیههایی برای بهبود خواب
فاستر راهکارهایی از جمله قرار گرفتن در معرض نور صبحگاهی، محدود کردن مصرف کافئین و الکل، کاهش استرس و داشتن روال منظم خواب برای بهبود خوابیدن ارائه داد.
به گفته او کلید اصلی ماجرا، پذیرش خوابی است که داریم و دوری کردن از نگرانی درباره «خواب کامل».
با توجه به اهمیت خواب در سلامت و عملکرد روزانه، این یافتهها میتوانند تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی افراد داشته باشند.
پس از فوران روز پنجشنبه در شبهجزیره ریکیانس، جریان گدازه از آتشفشان کاهش یافته است.
ریکه پدرسن، رییس مرکز آتشفشانشناسی نوردیک، گفت: «این آغاز معمول یک فوران است. در ابتدا فوارههای بسیار شدیدی داریم و میزان خروجی بالاست، اما این سریعا کاهش مییابد، هرچند این به ما نمیگوید که فوران چه مدت ادامه خواهد داشت.»
ابتدا گدازه از آتشفشان با سرعتی تا دو هزار متر مکعب در ثانیه جاری شد، اما حالا سرعت کندتر آن قابل مقایسه با آخرین فوران در ماه مه است.
شکاف در آتشفشان، که از دسامبر تاکنون شش بار فوران کرده است، در طول روز از ۳/۹ کیلومتر در اواخر پنجشنبه به ۵ کیلومتر گسترش یافت.
استراحتگاه لوکس بلو لاگون در نزدیکی آتشفشان اواخر پنجشنبه تخلیه شد.
بلو لاگون یک جاذبه گردشگری با استخرهای بزرگ روباز گرم شده با انرژی زمینگرمایی است.
به گزارش روزنامه ایسلندی مورگنبلادید حدود ۱۳۰۰ مهمان و کارمند در این استراحتگاه حضور داشتند.
اداره هواشناسی هشدار داد که آلودگی گازی ناشی از فوران ممکن است با باد به سمت جنوب و جنوب شرقی منتقل شود.
ترافیک هوایی در و خارج از فرودگاه بینالمللی کفلاویک، پایتخت، تحت تأثیر قرار نگرفت.
شهر ماهیگیری نزدیک گرینداویک، که در جریان برخی فورانهای قبلی تحت تهدید گدازههای سوزان و زمینلرزهها قرار گرفته بود، مستقیما تحت تاثیر قرار نگرفت و پدرسن گفت که جریان گدازهها به جادهای نزدیک نرسیده است.
فرانکی کوکنی، روزنامهنگار متخصص در حوزه جنسیت و سیاستهای جنسیتی، در مطلبی در روزنامه گاردین به بررسی نتایج جدیدترین پژوهشها در این زمینه پرداخته و نوشته است تعریف محدود از «رابطه جنسی» در این مطالعات، منجر به نادیده گرفتن واقعیتهای مهمی در تجربیات جنسی زنان میشود.
بر اساس این گزارش، جدیدترین مطالعه منتشر شده در مجله پزشکی جنسی که بر روی ۲۴ هزار آمریکایی مجرد ۱۸ تا ۱۰۰ ساله انجام شده، بار دیگر وجود «شکاف ارگاسم» را تائید میکند.
کوکنی نوشته است: «به عنوان روزنامهنگاری که نزدیک به یک دهه در حوزه جنسیت و روابط جنسی نوشتهام، باید بگویم که این نتایج چندان تعجبآور نیستند. با این حال، آنچه در این میان اهمیت دارد، نحوه طرح پرسشها و تعریف "رابطه جنسی" در این پژوهشها است.»
بنا بر مطالعه اخیر، میزان ارگاسم در مردان بین ۷۰ تا ۸۵ درصد گزارش شده، در حالی که این رقم برای زنان بین ۴۶ تا ۵۸ درصد است.
نکته قابل تامل اینجاست که نرخ ارگاسم زنان در تمام گروههای سنی، ۲۲ تا ۳۰ درصد کمتر از مردان باقی مانده است. این آمار نشان میدهد که حتی با افزایش سن و تجربه، این شکاف همچنان پابرجا است.
اما آیا این آمار تصویر کاملی از واقعیت را نشان میدهد؟
کوکنی در پاسخ به این پرسش، نوشته به عنوان کسی که سالها در این حوزه تحقیق و گزارش کرده، معتقد است این برآورد دقیق نیست: «مشکل اصلی در این پژوهشها، در نحوه طرح پرسش و تعریف محدود از "رابطه جنسی" نهفته است.»
در پژوهش اخیر، از شرکتکنندگان پرسیده شده که «هنگام آمیزش جنسی» هر چند وقت یکبار به ارگاسم میرسند.
این نحوه پرسش، تعریفی محدود از رابطه جنسی ارائه میدهد که به صورت عمده بر دخول متمرکز است. این در حالی است که تحقیقات متعدد نشان دادهاند اکثر زنان برای رسیدن به ارگاسم به تحریک کلیتوریس نیاز دارند.
لوری مینتز، روانشناس آمریکایی، در کتاب خود با عنوان «کلیتریت شدن» تاکید کرده باید از استفاده از واژه «رابطه جنسی» تنها به معنای دخول خودداری شود.
این روانشناس هشدار داد این تصور نادرست ایجاد شده که دخول، رویداد اصلی در رابطه جنسی برای مردان و زنان است، در حالی که چنین نیست.
در فرهنگ عمومی و حتی در برخی مطالعات علمی، فعالیتهایی که با استفاده از دستها، زبان و یا ابزارهای جنسی انجام میگیرند، اغلب به عنوان «پیشنوازی» طبقهبندی میشوند و نه بخشی از «رابطه جنسی اصلی».
این دیدگاه محدود، منجر به نادیده گرفتن روشهایی میشود که احتمال ارگاسم را در زنان افزایش میدهند.
نکته جالب توجه دیگر در این مطالعه، تفاوت قابل ملاحظه در نرخ ارگاسم زنانی است که با همجنسان رابطه جنسی دارند.
این یافته که از سال ۱۹۵۳ تاکنون در تحقیقات متعددی به دست آمده، نشان میدهد زنان در روابط همجنسگرایانه به طور مداوم نرخ ارگاسم بالاتری را در مقایسه با روابط دگرجنسگرایانه تجربه میکنند.
بر اساس مطالعه اخیر، زنان دوجنسگرا و لزبین بیشتر درگیر رابطه جنسی دهانی هستند و این نوع رابطه اغلب طولانیتر از آنچه در روابط دگرجنسگرا رایج است، ادامه مییابد.
این یافته میتواند نشاندهنده اهمیت گسترش تعریف رابطه جنسی و توجه به انواع مختلف فعالیتهای جنسی باشد.
کوکنی که همچنین میزبان پادکست «The Second Circle» نیز است، گفتوگوهای صریح و صادقانه درباره این موضوعات را راهی برای درک بهتر و بهبود روابط جنسی میداند و معتقد است که تکرار این نوع مطالعات بدون تغییر در نحوه طرح پرسشها و تعریف رابطه جنسی، کمک چندانی به رفع «شکاف ارگاسم» نخواهد کرد.
به نوشته کوکنی، ایجاد تغییر واقعی در این زمینه، نیازمند تعریف گستردهتری از رابطه جنسی در مطالعات علمی است که در برگیرنده انواع مختلف فعالیتهای جنسی باشد.
کوکنی تاکید کرده هدف از طرح این موضوع، نه ایجاد رقابت بین جنسیتها، بلکه تلاش برای درک بهتر نیازهای متفاوت افراد و ایجاد روابط سالمتر و رضایتبخشتر برای همه است: «به عنوان اعضای یک جامعه، بهتر است به سمتی حرکت کنیم که در آن رضایت و سلامت جنسی همه افراد، فارغ از جنسیت و گرایش جنسیشان، مورد توجه قرار گیرد.»
این مسیری است که نه تنها به بهبود روابط جنسی، بلکه به ایجاد جامعهای برابرتر و سالمتر منجر خواهد شد.