تلویزیون المسیره وابسته به حوثیها سهشنبه گزارش داد که ارتش اسرائیل بندر دریای سرخ الحدیده در یمن را هدف قرار داد.
این اعلام ساعاتی پس از آن صورت گرفت که اسرائیل دستور تخلیه این بندر را صادر کرده بود.
حوثیها، گروه مسلح تحت حمایت جمهوری اسلامی، که پرجمعیتترین بخشهای یمن را در کنترل خود دارند، به کشتیها در دریای سرخ حمله کردهاند؛ حملاتی که در همبستگی با فلسطینیان در غزه توصیف میکنند.
آنها همچنین موشکهایی به سوی اسرائیل شلیک کردهاند که بیشترشان رهگیری شده است.
اسرائیل در پاسخ به این اقدامات، مناطقی تحت کنترل حوثیها در یمن از جمله بندر حیاتی حدیده را هدف قرار داده است.
در غزه، اسرائیل حمله زمینی علیه شهر غزه آغاز کرده است.
کوین کریمر، سناتور جمهوریخواه ایالت داکوتای شمالی، در مصاحبه با خبرنگار ایراناینترنشنال از فعالسازی مکانیسم ماشه علیه جمهوری اسلامی استقبال کرد و از کشورهای اروپایی خواست همچون آمریکا و اسرائیل، سیاستهای سختگیرانهتری علیه تهران در پیش گیرند.
کریمر سهشنبه ۲۵ شهریور ساز و کار بازگشت تحریمهای بینالمللی در چارچوب مکانیسم ماشه را «بسیار مهم» ارزیابی کرد و گفت: «اکنون زمان آن فرارسیده است که کشورهای اروپایی [در برابر حکومت ایران] به همان اندازه سختگیر، قدرتمند و اصولی باشند که ایالات متحده بوده است، همانطور که اسرائیل نیز چنین بوده است.»
او بر نقش واشینگتن در مقابله با تهدیدات تهران تاکید کرد و افزود: «صادقانه بگویم، من منتظر هستم که ایالات متحده نقش پررنگتری در دیگر نقاط جهان ایفا کند و اروپاییها را نیز با خود همراه سازد.»
اظهارات این سناتور جمهوریخواه یک روز پس از آن مطرح میشود که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در سخنانی در اسرائیل، برجام را یک «توافق معیوب» خواند و از اقدام تروئیکای اروپایی برای فعالسازی مکانیسم ماشه حمایت کرد.
فرانسه، بریتانیا و آلمان، سه کشور اروپایی عضو برجام، ششم شهریور در نامهای به شورای امنیت، از تصمیم خود برای آغاز فرآیند فعالسازی مکانیسم ماشه و بازگشت تحریمهای سازمان ملل علیه تهران خبر دادند.
بدین ترتیب، جمهوری اسلامی تنها تا پایان سپتامبر (هشتم مهر) فرصت دارد که با غرب به توافق برسد و از بازگشت تحریمها جلوگیری کند.
کریمر: حمله اسرائیل به قطر پیامدهای دیپلماتیک به همراه دارد
سناتور جمهوریخواه ایالت داکوتای شمالی در ادامه مصاحبه خود با ایراناینترنشنال، به حمله اخیر اسرائیل به مقر سران حماس در دوحه پرداخت و تصمیمگیری در این خصوص را بر عهده این کشور دانست.
کریمر گفت: «اگر اسرائیل احساس میکند که باید چنین کاری انجام دهد، این تصمیم خودشان است. با این حال، من معتقدم این اقدام پیامدهای دیپلماتیک به همراه دارد. آنها باید با دقت بسنجند که آیا [این عملیات] ارزشش را داشت یا نه.»
او به ادامه رایزنیها برای دستیابی به توافقی در خصوص برقراری آتشبس در غزه و آزادی گروگانهای در بند حماس اشاره کرد و افزود: «به نظر من باید فعلا بر این موضوع متمرکز بمانیم.»
کریمر در عین حال تاکید کرد تصمیم اسرائیل برای حمله به قطر را زیر سوال نمیبرد و «از دیدگاه شخصی»، مخالفتی با انجام این عملیات ندارد.
اسرائیل ۱۸ شهریور در حملهای هوایی مقر سران حماس در پایتخت قطر را هدف قرار داد.
بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، ۲۲ شهریور تلویحا اذعان کرد مقامهای ارشد حماس از این حمله جان سالم به در بردهاند.
شیخ محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، نخستوزیر و وزیر امور خارجه قطر، ۲۳ شهریور اعلام کرد این کشور به تلاشهای خود برای میانجیگری در مذاکرات آتشبس غزه ادامه خواهد داد.
قطر پیشتر در اعتراض به حمله اسرائیل، از تعلیق نقشآفرینی در گفتوگوهای آتشبس خبر داده بود.
رابرت ردفورد، بازیگر پرآوازه هالیوود و کارگردان برنده اسکار که با نقشآفرینی در فیلمهای ماندگاری چون بوچ کسیدی و ساندنس کید، نیش و همه مردان رئیسجمهور به شهرت جهانی رسید و بعدها با تاسیس جشنواره ساندنس نقش مهمی در پیشبرد سینمای مستقل ایفا کرد، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
به گزارش گاردین، روابط عمومی ردفورد سهشنبه ۲۵ شهریور اعلام کرد که ردفورد در خانهاش در ایالت یوتا در خواب درگذشت.
ردفورد در دهه ۱۹۷۰ یکی از ستارههای شناختهشده دوران «موج نو هالیوود» بود و توانست میان سینمای جریان اصلی و آثار نوگرایانه پلی بزند.
او سپس به کارگردانی روی آورد و برای فیلم مردم عادی (Ordinary People) در سال ۱۹۸۱ جایزه اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرد.
او همچنین بنیانگذار «مؤسسه و جشنواره ساندنس» بود که بعدها به سکوی پرتاب بسیاری از فیلمسازان مستقل تبدیل شد و آثاری چون سگهای انباری، پروژه جادوگر بلر در آن معرفی شدند.
ردفورد متولد ۱۹۳۶ در لسآنجلس بود. او پس از تحصیل بازیگری در آکادمی هنرهای نمایشی آمریکا، ابتدا در تلویزیون و تئاتر ظاهر شد و در دهه ۶۰ با نقشآفرینی در نمایش پا برهنه در پارک نیل سایمون و سپس نسخه سینمایی آن در کنار جین فوندا به شهرت رسید.
موفقیت بزرگش با فیلم وسترن بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹) رقم خورد؛ اثری که او را در کنار پل نیومن به یکی از محبوبترین زوجهای تاریخ سینما بدل کرد.
در دهه ۱۹۷۰ ردفورد با آثاری چون جرمایا جانسون، راهی که بودیم (در کنار باربرا استرایسند)، نیش، گتسبی بزرگ و همه مردان رئیسجمهور جایگاهش را در بالاترین سطح هالیوود تثبیت کرد.
او علاوه بر سینما، به عنوان یکی از چهرههای لیبرال هالیوود شناخته میشد و در موضوعات محیط زیستی فعالیت داشت، از جمله بهعنوان عضو شورای منابع طبیعی و منتقد پروژه خط لوله «کیاستون اکسال».
در دهههای بعد، ردفورد در فیلمهای متنوعی از جمله آفریقا از آن ماست (۱۹۸۵) در کنار مریل استریپ، پیشنهاد بیشرمانه (۱۹۹۳)، کوییز شو و نجواگر اسبها ایفای نقش یا کارگردانی کرد.
او همچنین در سالهای اخیر با فیلمهای همه چیز از دست رفته (۲۰۱۳) و حضور در دنیای سینمایی مارول در نقش «الکساندر پیرس» بار دیگر توجه نسل جوانتر را جلب کرد. آخرین نقش اصلیاش در فیلم پیرمرد و تفنگ (۲۰۱۸) بود.
اوباما مدال آزادی ریاست جمهوری را در کاخ سفید در واشنگتن به رابرت ردفورد، بازیگر، اهدا کرد
ردفورد در طول عمر هنریاش جوایز متعددی دریافت کرد؛ از جمله اسکار افتخاری در سال ۲۰۰۲، شیر طلایی افتخاری جشنواره ونیز در ۲۰۱۷، مدال آزادی ریاستجمهوری آمریکا در ۲۰۱۶ و نشان لژیون دونور فرانسه.
او دو بار ازدواج کرد: نخست با لولا ون واگنن (۱۹۵۸ تا ۱۹۸۵) که چهار فرزند حاصل آن بود و سپس با هنرمند آلمانی سیبیل زاگارز در سال ۲۰۰۹.
دریاچه ارومیه، بزرگترین پهنه آبی شور خاورمیانه، عملا به دشتی نمکی تبدیل شده است. بر اساس تصاویر ماهوارهای و دادههای علمی، حجم آب این دریاچه نسبت به سال ۱۳۷۴ بیش از ۹۸ درصد کاهش یافته و پیشبینی «دریاچه در حال مرگ» اکنون تحقق یافته است.
مهدی زارع، استاد پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله، سهشنبه ۲۵ شهریور در گفتوگو با خبرگزاری ایسنا تاکید کرد: «خشکی دریاچه صرفا یک شکست محیط زیستی نیست، بلکه نشانهای از ناکارآمدی مدیریتی و بیتحرکی نهادی است و میلیونها نفر در معرض تهدید مستقیم سلامت و معیشت قرار گرفتهاند.»
به گفته او، از دست رفتن این پهنه آبی باعث افزایش نمکزارها، تغییرات اقلیمی محلی و خطر تشدید بیماریهای تنفسی خواهد شد.
زارع یکی از عوامل اصلی خشک شدن دریاچه را «ساخت میانگذر شهید کلانتری و پل دریاچه» دانست که «تبادل طبیعی آب را مختل و یک فاجعه آهسته را به یک فروپاشی سریع تبدیل کرده» است.
علاوه بر این، احداث بیش از ۴۰ سد روی رودخانههای تغذیهکننده و گسترش زمینهای کشاورزی پرآب، جریان ورودی آب به دریاچه را به شدت کاهش داده است.
عیسی کلانتری، رییس پیشین سازمان حفاظت محیط زیست، سوم شهریور وضعیت دریاچه را «فاجعهبار» توصیف کرد و هشدار داد که این دریاچه تا ۲۰ روز آینده بهطور کامل تبخیر خواهد شد.
احمدرضا لاهیجانزاده، معاون محیط زیست دریایی و تالابهای سازمان حفاظت محیط زیست نیز ۱۹ مرداد با اشاره به پایین بودن سطح آب در دریاچه ارومیه هشدار داده بود با ادامه روند فعلی، خشکی کامل این دریاچه تا پایان تابستان «قطعی» است.
دریاچه ارومیه از دهه ۱۳۵۰ بهعنوان ذخیرهگاه زیستکره یونسکو شناخته میشد و بهعنوان زیستگاه گونههای منحصر به فرد پرندگان، نقشی کلیدی در تنظیم اقلیم منطقهای داشت اما طی سه دهه گذشته، مساحت آب آن از شش هزار کیلومتر مربع به کمتر از ۵۰۰ کیلومتر مربع کاهش یافت و اکنون به کمتر از یک درصد حجم اولیه رسیده است.
راهکارهای احیا
زارع با اشاره به تجربه شکستخورده طرحهای احیای دهههای گذشته گفت: «بدون اصلاحات نهادی و حکمرانی شفاف، هیچ راهحل فنیای - از جمله تخریب گذرگاه یا پروژههای انتقال آب چند میلیارد دلاری - کارساز نخواهد بود.»
او خواستار اجرای طرح مدیریت جامع منابع آب، تغییر الگوی کشت به محصولات کمآببر و استفاده از فناوریهای نوین آبیاری همراه با حمایت اقتصادی از کشاورزان شد.
بنفشه زهرائی، مدیر موسسه آب دانشگاه تهران، ۱۷ مرداد با اشاره به وضعیت بحرانی دریاچه ارومیه گفت: «شاید اکنون دریاچه به فاز بدون بازگشت رسیده باشد و دیگر نتوانیم هیچوقت آن را به شکل یک دریاچه داشته باشیم.»
او تاکید کرد که علت اصلی این بحران، فراتر رفتن سطح زیر کشت از ظرفیت حوضه آبریز است.
به گفته زارع، فروپاشی دریاچه ارومیه باید بهعنوان یک داستان هشداردهنده در نظر گرفته شود.
او تاکید کرد: «اگر اصلاحات اساسی در سیاستهای آبی و کشاورزی انجام نشود، سایر حوضههای درونریز ایران نیز با سرنوشتی مشابه مواجه خواهند شد.»
۱۴۰ فعال و تشکل در بیانیهای بهمناسبت سومین سالگرد قتل حکومتی مهسا ژینا امینی و آغاز انقلاب «زن، زندگی، آزادی» از مردم خواستند با این پرچم «بهپاخیزند» و «ضربه نهایی را بزنند».
آنها گفتند «انقلابی که با رهبری زنان و مشارکت گسترده اقشار اجتماعی شکل گرفت»، تبدیل به آلترناتیوی برای قوانین و فرهنگ ارتجاعی شده و خواست سرنگونی جمهوری اسلامی را به واقعیتی ملموس بدل کرده است.
امضاکنندگان بر لزوم ایجاد رهبری سیاسی جمعی، متشکل و مردمی برای سازماندهی دوران گذار و تضمین نقش مستقیم مردم در تعیین آینده کشور تاکید کردند.
آنها از تمامی نیروهای آزادیخواه خواستند حول یک محور هماهنگکننده متحد شوند و از دولتها بهویژه کشورهای اروپایی خواستند جمهوری اسلامی را از مشروعیت ساقط و بهطور کامل بایکوت کنند.
امضاکنندگان همچنین از تمامی سازمانهای بینالمللی و دولتهای جهان، بهویژه دولتهای اروپایی، خواستند جمهوری اسلامی را از مشروعیت سیاسی ساقط و به طور کامل بایکوت کنند.
این بیانیه افزود: «پایان جمهوری اسلامی نزدیک است؛ انجام این امر کار ماست... امروز مسئولیت ما ساخت یک آلترناتیو سیاسی جمعی، مردمی با دخالت حداکثری همگان است.»
