ارتش اسرائیل از کشف موشک‌اندازهای حماس در مجاورت مهدکودکی در خان یونس خبر داد

رابرت و مری گولدینگ، دو روان‌درمانگری بودند که در دهه ۱۹۷۰ متوجه الگوی ۱۲ ممنوعیت معمول شدند که افراد در دوران کودکی از والدین خود دریافت می‌کنند. ممنوعیت‌هایی که به نظر می‌رسد تاثیراتشان تا بزرگسالی ادامه می‌یابد.

دکتر رابرت گولدینگ یکی از برجسته‌ترین متخصصان تحلیل رفتار متقابل (تحلیل تبادلی) است.

او همراه همسرش مری گولدینگ، رویکردی به نام «درمان تصمیم‌گیری مجدد» را پایه‌گذاری کرد.

درمان تصمیم‌گیری مجدد بر این فرض استوار است که افراد در بزرگسالی بر اساس پیام‌هایی تصمیم می‌گیرند که در دوران کودکی از والدین و سرپرستان خود دریافت کرده‌اند.

این ممنوعیت‌ها از رنج‌ها، ناراحتی‌ها، اضطراب‌ها، ناامیدی‌ها، عصبانیت‌ها و امیال پنهانی خود والدین صادر می‌شوند.

وب‌سایت سایکولوژی تودی با برشمردن این پیام‌ها در گزارشی نوشت کودکانی که به طور مداوم تحت تاثیر این دستورات قرار می‌گیرند، ممکن است به بزرگسالانی تبدیل شوند که مواجهه با مسایل گوناگون برایشان بسیار مشکل باشد.

۱- وجود نداشته باش

این دستور یکی از مضرترین پیام‌های دستوری است که از سوی والدین به فرزندان ارسال می‌شود.

در این مورد ممکن است والدین اصلا تصمیمی برای بچه‌دار شدن نگرفته باشند یا شاید آن‌ها احساس می‌کنند نیازهای فرزندشان بیش از حد توان آن‌هاست و قادر به تامینش نیستند.

چنین والدینی به طرز زیرکانه‌ای با کودک خود ارتباط برقرار کرده و در واقع پیام بسیار دردناکی را به او ارسال می‌کنند: «وجود نداشته باش چون ما و بقیه دنیا به وجود تو نیاز نداریم.»

کودکانی که با چنین پیامی بزرگ می‌شوند ممکن است در بزرگسالی از خودشان متنفر باشند و در نتیجه رفتار مخربی نسبت به خود داشته باشند.

این پیام یک دستور شگفت‌آور و در عین حال رایج از سوی والدین است. این دستور هنگامی که والدین یا سرپرست کودک او را به صورت ذهنی یا جسمی مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد، به وضوح بیان می‌شود زیرا آزار راهی برای انکار وجود شخص یا پاک کردن نمادین او از جهان اطرافش است.

۲- خودت نباش

این پیام منفی از سوی والدینی ارسال می‌شود که نتوانسته‌اند به خواسته‌های خود در زندگی جامه عمل بپوشاندند و از زندگی خود رضایت ندارند.

در این مورد ممکن است والدین فرزندشان را ابزاری برای دست‌یابی به آرزوهای خود بدانند.

کسانی که دستور «خودت نباش» را در کودکی دریافت کرده‌اند ممکن است در بزرگسالی زندگی سوت و کوری داشته باشند و در برخی موارد شدیدتر، برای برآورده ساختن نیازهایشان و کشف اینکه واقعا چه کسی هستند، از روبه‌رو شدن با کوچک‌ترین خطری اجتناب کنند.

۳- کودک نباش

والدینی که این پیام را ارسال می‌کنند می‌خواهند فرزندشان سریع‌تر بزرگ شود. ممکن است این دستور به خصوص در مواردی که والدین هنوز جوانند، به فرزند اول داده شود تا مانند یک بزرگسال رفتار و بیشتر در کارهای خانه مشارکت کند.

فرزندانی که با این دستور بزرگ می‌شوند معمولا سعی می‌کنند کودک نباشند. در نتیجه، زمانی که به بزرگسالی می‌رسند لذت بردن از زندگی برای آن‌ها دشوار می‌شود و در صورتی که نتوانند طبق استانداردهای والدین خود عمل کنند، احساس گناه زیادی را تجربه می‌کنند.

۴- بزرگ نشو

این پیام معمولا به کوچک‌ترین فرزند خانواده یا کودکی که تنها دلیل تداوم پیوند میان والدین است ارسال می‌شود زیرا والدین می‌دانند زمانی که کودکشان بزرگ شود، هیچ ارتباطی میان آن‌ها باقی نخواهد ماند.

چنین والدینی برای رسیدن به این منظور ممکن است به فرزندشان چنین القا کنند که دنیا جای خیلی خطرناکی است و مانع از استقلال او برای خروج از خانه شوند.

پیامدهای تحمیل این دستور در بزرگسالی، چالش در کسب استقلال فردی و مشکل در سازگاری با جهان اطراف است.

۵- موفق نشو

این پیام معمولا از طرف والدین حسود و برای جلوگیری از رسیدن به موفقیت فرزند صادر می‌شود.

ممکن است در یک خانواده، دست‌یابی به موفقیت تجربه‌ای خطرناک باشد و فرد در گذشته به خاطر آن تنبیه شده باشد.

در چنین محیط‌هایی، کودک به الگوهای رفتاری خودتخریبی متوسل می‌شود. دریافت چنین پیامی ممکن است باعث شود فرد در بزرگسالی احساس کند فقط لایق شکست است و از جاه‌طلبی و داشتن اهداف بلند‌مدت خودداری کند.

۶- هیچ کاری نکن

«ندو!»، «بلند نشو!»، «لباس‌هایت را کثیف نکن!»؛ والدینی که چنین پیام‌هایی ارسال می‌کنند تمایل دارند همه کارها را خودشان به جای کودک انجام دهند و باعث انفعال او می‌شوند.

این دستور از سوی والدینی که بیش از حد نگران امنیت فرزند خود هستند یا به توانایی‌های فرزندشان حسادت می‌کنند، ارسال می‌شود.

چنین کودکانی در بزرگسالی ممکن است به‌صورت ناخودآگاه با سهل‌انگاری، از پیام «هیچ کاری را به سرانجام نرسان» اطاعت کنند.

۷- احساسات خود را بروز نده

برخی از خانواده‌ها تمایلی به بروز احساسات خود ندارند؛ بنابراین وقتی فرزندشان حس واقعی‌اش را نشان می‌دهد ناراحت، خجالت‌زده یا عصبانی می‌شوند.

آن‌ها برای دور کردن کودک از احساساتش از جملاتی مانند «پسرها گریه نمی‌کنند» یا «دخترهای خوب عصبانی نمی‌شوند» استفاده می‌کنند.

ممکن است این کودکان در بزرگسالی برای پنهان کردن غم و اندوه بسیار عصبانی به نظر برسند.

وقتی کودکی با چنین دستوری بزرگ می‌شود، برای درک و بیان احساس خود در مقاطع مختلف زندگی با مشکل روبه‌رو خواهد شد.

۸- فکر نکن

برخی والدین هنگامی که کودک شروع به کنجکاوی در مورد اطراف خود می‌کند و سوالات متعددی می‌پرسد، عصبانی می‌شوند.

آن‌ها سعی می‌کنند کودک را از کاوش در مورد مسایل پیرامونش باز دارند.

این والدین به‌عنوان تنها کسی/کسانی که قادر به ارائه راه‌حل هستند خود را میان کودک و مشکل قرار می‌دهند و با این کار، اعتماد به نفس فرزندشان را در مورد توانایی برای رسیدگی به مشکلات تضعیف می‌کنند.

در نتیجه ممکن است چنین کودکانی بسیار محافظه‌کار باشند و شیوه‌های سنتی تفکر والدین خود را بپذیرند.

۹- احساس تعلق نداشته باش

برخی والدین ممکن است کودک خود را از ملاقات با دوستانش منع کنند چون خانواده رازهایی دارد که نباید افشا شود.

چنین پدر و مادرهایی فرزندانشان را از داشتن ارتباط با افراد و دنیای خارج محروم می‌کنند.

این والدین تمایل زیادی به جابه‌جایی دارند و از احتمال استقرار و تعلق یافتن به مکان یا گروه، به صورت دائمی جلوگیری می‌کنند.

در خانواده‌های این‌چنینی پیام ارسال شده این است: «اگر با ما نیستی، علیه ما هستی.»

کودکان در چنین خانواده‌هایی ممکن است در بزرگسالی نسبت به افراد دیگر دچار سوءظن شوند.

۱۰- به کسی نزدیک نشو

والدینی این دستور را می‌دهند که احساس صمیمیت برایشان خوشایند نیست.

فرزندانی که این پیام را دریافت می‌کنند اغلب رفتار سرد والدین‌ خود را به‌عنوان مانعی فیزیکی و عاطفی و نشانه‌ای از تمایل به جدایی تعبیر می‌کنند. بنابراین کودک بالغ تصمیم می‌گیرد برای جلوگیری از اضطراب آشنای ناشی از احساس طرد شدن، به دیگران نزدیک نشود.

۱۱- تو مهم نیستی

این دستور در خانواده‌هایی داده و ارسال می‌شود که زندگی خود را بر اساس نیازهای برخی اعضای خانواده تنظیم می‌کنند. برای مثال ممکن است در این خانواده‌ها یک کودک بیمار، وابسته یا یک فرد سالخورده وجود داشته باشد که تمام توجه‌ها حول نیازهای او سازماندهی شود.

در چنین خانواده‌هایی صدای کودک را خاموش می‌کنند و نیازهای او نادیده گرفته می‌شود و اهمیت وجودی او در مقایسه با نیازهای یک یا چند عضو دیگر کاهش می‌یابد.

این کودکان ممکن است در بزرگسالی احساس کند وجودشان برای دیگران اهمیت ندارد و برای ارتباط با بدن خود و نیازهایشان با مشکل روبه‌رو شوند.

۱۲- توانا نباش

این پیام از سوی والدینی ارسال می‌شود که فقط در مواقع اضطراری، به ویژه در مواقعی که فرزندان بیمار یا در خطرند، به آن‌ها توجه می‌کنند.

به‌دست آوردن محبت و توجه چنین والدینی تقریبا با سالم یا توانا بودن در تضاد است.

در نتیجه کودکان در تلاش برای دوست داشته شدن یا مرتب بیمار می‌شوند یا خود را در موقعیت‌های ناامن و خطرناک قرار می‌دهند.

آن‌ها در بزرگسالی نیز معتقدند تنها راه جلب محبت و توجه، رنج کشیدن است.

کدام یک از این پیام‌ها برای شما آشناست؟

افراد در کودکی از دستورات متعددی پیروی می‌کنند که از سوی والدین تحمیل می‌شوند. این پیام‌ها در بزرگسالی نقش بسیار محدود کننده‌ای در شخصیت افراد ایجاد می‌کنند.

در نتیجه درک این موضوع که این پیام‌ها به صورت ناخودآگاه بر شیوه رفتار و آزادی انتخاب ما تاثیر‌گذارند، در بهبود شخصیتمان کمک کننده خواهد بود.

شناسایی این پیام‌ها طوری‌ که بتوانیم خودمان را از آن‌ها جدا کنیم، زندگی‌ ما را رضایت‌بخش‌تر خواهد کرد.

این همان چیزی است که «روان درمانی تصمیم‌گیری مجدد» درصدد انجام آن است.

اسرائیل تصمیم سازمان ملل در ایجاد یک گروه بازنگری مستقل برای آژانس امدادرسانی به آوارگان فلسطینی (اونروا) را اقدامی مثبت خواند و هم‌زمان گفت: «این کار باید زودتر انجام می‌شد.»

وزارت امور خارجه اسرائیل با انتشار بیانیه‌ای تاکید کرد گروه بازبینی باید شامل موسسات تحقیقاتی باتجربه و حرفه‌ای در مبارزه با تروریسم، امنیت و رویه‌های بازرسی باشد: «همچنین نمایندگان کشورهای کمک کننده و کارشناسان اسرائیلی باید بخشی از این گروه باشند.»

در این بیانیه آمده است ماموریت این گروه به ویژه در زمینه «ممانعت از به‌کارگیری اعضای گروه‌های تروریستی در اونروا و استفاده از امکانات آژانس برای اهداف تروریستی»، باید واضح‌تر باشد.

بر اساس این بیانیه، اسرائیل از کمیته بازنگری انتظار دارد «تحریک به خشونت و یهودی‌ستیزی» را در سیستم آموزشی اونروا، از جمله کتاب‌های درسی و آموزه‌های معلمان در قبل و بعد از کشتار هفتم اکتبر بررسی کند.

بررسی‌های هرانا از صدور و اجرای احکام اعدام از ژانویه ۲۰۲۳ تا ژانویه ۲۰۲۴ نشان می‌دهند تعداد اعدام‌های اجرا شده به طور مستمر از تعداد احکام اعدام جدید صادر شده بیشتر بوده است.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران نوشت این تفاوت قابل‌ توجه، نشان‌دهنده «یک سیاست تهاجمی‌تر» از سوی دستگاه قضایی یا «تلاشی برای پاک‌سازی» است.

بر اساس جدول سیر آماری مربوط به اجرا و محکومیت به اعدام در ایران، در ژانویه ۲۰۲۴ دست‌کم ۸۶ نفر در کشور اعدام شدند و در این مدت ۳۵ حکم اعدام صادر شده است. این در حالی است که در ژانویه ۲۰۲۳ دست‌کم ۶۳ تن در ایران اعدام شده بودند و ۲۳ حکم اعدام برای متهمان صادر شده بود.

نگاهی مقایسه‌ای به آمار اعدام‌ها در ایران نشان می‌دهد در ژانویه امسال، ۲۳ اعدام و ۱۲ حکم اعدام بیش از ژانویه ۲۰۲۳ به ثبت رسیده است.

به نوشته هرانا، ایران با وجود درخواست‌های بین‌المللی برای لغو مجازات اعدام، به خصوص برای جرایم غیرجدی، همچنان به اجرای اعدام ادامه می‌دهد.

این مجموعه حقوق بشری باور دارد حکومت ایران از صدور و اجرای حکم اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب مخالفان استفاده می‌کند.

محمد قبادلو، از معترضان بازداشت شده در خیزش انقلابی یکی از افراد اعدام شده در ژانویه ۲۰۲۴ است.

هرانا با اشاره به اینکه پرونده قبادلو به دلیل گزارش‌های مربوط به بیماری او و محاکمه‌های ناعادلانه مورد توجه جوامع بین‌‌المللی قرار گرفت، تاکید کرد او در حالی اعدام شد که طبق قوانین بین‌‌المللی از جمله بخش سه(e) قطعنامه کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد (۲۰۰۰/۸۵)، اعمال مجازات اعدام برای افراد مبتلا به بیماری‌های خاص اکیدا ممنوع است.

بخش پایانی این گزارش با اشاره به اینکه جمهوری اسلامی در پاسخ به درخواست‌های جامعه جهانی برای رعایت استانداردهای حقوق بشر تعلل می‌کند، خواستار آن شده که قضات، بازجویان و اعضای نیروهای امنیتی که در نقض این استانداردها دخیل هستند، از طریق تحریم‌های بین‌المللی مسوول شناخته شوند.

بر اساس آماربرداری سالانه هرانا، در سال ۲۰۲۳ دست کم ۷۹۱ شهروند از جمله ۲۵ زن و دو کودک-مجرم اعدام شدند که در مقایسه با مدت مشابه در سال پیش از آن، بیش از ۳۳ درصد افزایش داشته است.

بر اساس گزارش سازمان عفو بین‌الملل، از یک ژانویه ۲۰۱۲ تا ۳۱ ژوییه ۲۰۲۳ بیش از پنج هزار نفر شامل دست‌کم ۵۷ کودک در ایران به دار آویخته شده‌اند.

آنتونیو گوترش، دبیر‌کل سازمان ملل متحد در گزارش ماه آبان خود به مجمع عمومی این سازمان درباره نقض حقوق بشر در ایران، نسبت به سرعت و میزان رشد نگران‌ کننده اجرای احکام اعدام هشدار داد.

بر اساس داده‌های اولیه سازمان ملل، تقریبا یک نفر از هر ۱۰ کودک زیر پنج سال که اکنون در غزه زندگی می‌کند دچار سوءتغذیه حاد شده‌ است که عمدتا در نتیجه جنگ اسرائیل و حماس است.

این داده‌ها بر اساس اندازه‌گیری دور بازوی کودکان به دست آمده که نشان‌دهنده مشکلات مربوط به سوءتغذیه است.

این رقم ۱۲ برابر بیشتر از آمارهای پیش از جنگ کنونی میان اسرائیل و حماس است.

100%

به گزارش خبرگزاری رویترز، ذخایر غذایی که غزه به آن وابسته است نسبت به سطح قبل از جنگ کنونی کاهش یافته است.

امدادگران سازمان ملل نشانه‌های قحطی قابل ملاحظه‌ای را گزارش کرده‌اند که به ویژه در مناطقی از شمال و مرکز غزه دیده می‌شود.

این مناطق بیشترین آسیب را از جنگ کنونی اسرائیل و حماس دیده‌اند و تعداد کودکان دچار سوءتغذیه در آن‌ها بیشتر است.

خبرگزاری دولتی سوریه (سانا)، از حمله هوایی به حاشیه جنوبی دمشق خبر داد.

بر اساس این گزارش، پدافند هوایی سوریه برای مقابله با این حمله منسوب به اسرائیل فعال شده است.

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، در پی حمله اسرائیل به خانه‌ای در حومه دمشق چند نفر کشته‌ شدند.

دیده‌بان حقوق بشر سوریه گزارش داد حملات اسرائیل منطقه زینبیه دمشق را هدف قرار داده و فرودگاه نظامی مزه در حومه دمشق هدف گرفته شده است.

بر اساس این گزارش، حمله پس از آن انجام شد که یک هواپیمای باری جمهوری اسلامی برای انتقال سلاح از دیرالزور به این منطقه رسید.